Skąd bierze się gazowanie gładzi?
Gazowanie gładzi – przyczyny technologiczne i metody eliminacji
Gazowanie (bąblowanie) gładzi to zjawisko polegające na uwalnianiu powietrza
z warstwy materiału podczas aplikacji kolejnej warstwy.
Problem najczęściej wynika z dwóch czynników: napowietrzenia masy
lub pracy na szczelnym, niechłonnym podłożu.
1. Napowietrzenie masy na etapie mieszania
Najczęstszą przyczyną jest wprowadzenie powietrza do masy podczas przygotowania materiału.
Błędy wykonawcze:
- stosowanie mieszadeł ślimakowych (dedykowanych do klejów cementowych),
- praca na zbyt wysokich obrotach,
- zbyt długi czas mieszania.
Mechanizm powstawania problemu:
Mieszadła ślimakowe generują efekt „zasysania” powietrza,
tworząc w strukturze masy mikropęcherze.
W pierwszej warstwie często nie są one widoczne.
Podczas aplikacji kolejnej warstwy następuje ich przemieszczanie
i uwalnianie na powierzchnię, co skutkuje efektem gazowania.
- stosować mieszadła kielichowe lub łopatkowe (do gładzi),
- mieszać na niskich obrotach,
- ograniczyć czas mieszania do niezbędnego minimum,
- unikać napowietrzania struktury materiału.
2. Szczelne, niechłonne podłoże
Drugą istotną przyczyną jest podłoże o ograniczonej przepuszczalności
powietrza i wilgoci (np. powierzchnie zagruntowane preparatami zamykającymi,
fragmenty pokryte taśmą, farbą lateksową itp.).
Obserwacja z testu:
Na podłożu z przyklejoną taśmą pakową pierwsza warstwa gładzi
nie wykazywała nieprawidłowości.
Problem pojawił się po wyschnięciu i aplikacji drugiej warstwy –
w miejscu szczelnego podłoża wystąpiło bąblowanie.
Mechanizm zjawiska:
Jeżeli pierwsza warstwa zawiera mikropęcherze powietrza,
a podłoże uniemożliwia ich naturalne odprowadzenie,
to podczas aplikacji kolejnej warstwy dochodzi do ich wypchnięcia
na powierzchnię.
Efektem jest miejscowe gazowanie.
Metody ograniczenia i eliminacji gazowania
1. Aplikacja pierwszej warstwy w formie „gruntującej”
W przypadku podłoży podatnych na bąblowanie zaleca się
nałożenie pierwszej warstwy cienko, z mocnym dociskiem („na ostro”).
Warstwa ta stabilizuje podłoże, wyrównuje chłonność
i ogranicza przemieszczanie powietrza w kolejnych etapach prac.
2. Metoda „mokre na mokre”
Najskuteczniejszą metodą jest aplikacja drugiej warstwy
przed całkowitym wyschnięciem pierwszej.
Warunek prawidłowego momentu aplikacji:
- pierwsza warstwa jest związana,
- powierzchnia pozostaje jeszcze wilgotna.
W tym etapie nie dochodzi jeszcze do stabilizacji mikropęcherzy,
co ogranicza ryzyko ich wypychania na powierzchnię.
3. Reaktywacja wyschniętej warstwy (moczenie)
Jeżeli pierwsza warstwa całkowicie wyschła,
można ograniczyć ryzyko gazowania poprzez jej zwilżenie.
Zasady:
- równomiernie i dość obficie zwilżyć powierzchnię,
- nie dopuszczać do odparowania wody przed aplikacją,
- nakładać kolejną warstwę na wilgotne podłoże.
Wilgoć redukuje gwałtowne przemieszczanie powietrza
i stabilizuje proces wiązania kolejnej warstwy.
Wnioski technologiczne
- Gazowanie jest efektem obecności powietrza w strukturze masy.
- Problem nasila się na podłożach szczelnych i niechłonnych.
- Kluczowe znaczenie ma prawidłowe mieszanie oraz kontrola momentu aplikacji kolejnych warstw.
Odpowiednia technologia pracy pozwala całkowicie wyeliminować problem
bez konieczności wykonywania poprawek.
Jeżeli chcecie zobaczyć dokładnie, jak wygląda efekt bąblowania
i jak działają opisane metody – koniecznie obejrzyjcie nasz film.